شماره ۱۳۳۹ - خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم
با وصال او به شادی روزگاری داشتم ۱

داشتم، باری از این اندیشه کاید جان برون
بر زبان راندن نمی آرم که یاری داشتم ۲

تن چو گل صد پاره شد، از بس که غلتیدم به خاک
از فسون آن که خرم نوبهاری داشتم ۳

خوش نیاید کایم از خانه برون کاین خانه را
دوست می دارم که در وی دوستداری داشتم ۴

نیست رنجی گر تن از غم مو شد و رنج است و بس
کان ز تار موی خوبان یادگاری داشتم ۵

چند گویی «صبر کن تا روز شادی در رسد»
طاقتم شد، صبر کردم تا قراری داشتم ۶

عشق گوید، خسروا، وقتی دل خوش داشتی
این زمان چون نیست، چون گویم که «آری داشتم » ۷