شماره ۱۳۶۸ - گر چه از عقل و دیده و جان برخیزم

گر چه از عقل و دیده و جان برخیزم
حاش لله که ز سودای فلان برخیزم ۱

یک زمان پیش من، ای جان و جهانم، بنشین
تا بدان خوشدلی از جان و جهان برخیزم ۲

گفتیم یا ز من و یا ز سر جان برخیز
از تو نتوانم، لیک از سر جان برخیزم ۳

از پس مرگ اگر بر سر خاکم گذری
بانگ پایت شنوم، نعره زنان برخیزم ۴

به گه حشر چو از خاک برانگیزندم
هم ز بهر تو به هر سو نگران برخیزم ۵

هوسم هست که پیش تو دمی بنشینم
وز سر هر چه بگویی، پس ازان برخیزم ۶

مردم دیده مرا بهر تو در خون بنشاند
من به رویت نگرم، وز سر جان برخیزم ۷

ناتوان گشتم ازان گونه که نتوان برخاست
ور مرا دست بگیری تو روان برخیزم ۸

خسروم بیهده مپسند که هر دم با تو
شادمان شینم و با آه و فغان برخیزم ۹