شماره ۱۳۶۹ - کس بدین روز مبادا که من بد روزم

کس بدین روز مبادا که من بد روزم
کس بدین گونه مسوزاد که من می سوزم ۱

دین نمانده ست که تا نامه عصمت خوانم
دل نمانده ست که تا تخته صبر آموزم ۲

شبی بسی رفته به بیداری و آن بخت نبود
که دمد صبح مرادی ز رخت یک روزم ۳

آخر، ای چشمه خورشید، یکی رو بنمای
چند گه تا به سحر همچو چراغ افروزم ۴

ترک قتال و مرا گریه و زاری بسیار
آن گناهست که بر وی نکند فیروزم ۵

چند گویند که رسوا شدی از دامن چاک
چاک دل را چه کنم، گیر که دامن دوزم؟ ۶

غم نبود از دگران تا ره خسرو تو زدی
گشت معلوم حد طاقت خود امروزم ۷