شماره ۱۳۷۰ - دل آواره به جایی ست که من می دانم

دل آواره به جایی ست که من می دانم
جان گرفتار هوایی ست که من می دانم ۱

بوی خون دل و مشک سر زلفیم رسید
مگر این باد زجایی ست که من می دانم؟ ۲

سبزه بر خاک شهیدانش، دلا، خوار مبین
زان که مهر گیایی ست که من می دانم ۳

چشم و زلف و رخت، ار چه همه عشاق کش اند
لیکن این شکل بلایی ست که من می دانم ۴

گفتی از تیغ سیاست کنم، این لطف بود
زان که هجر تو سزایی ست که من می دانم ۵

عمر در کوی توام رفت و نگفتی روزی
کین همان کهنه گدایی ست که من می دانم ۶

آنکه با خسرو گویی که وفا خواهم کرد
این هم، ای شوخ، جفایی ست که من می دانم ۷