شماره ۱۳۷۱ - دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم

دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم
نقد عشقی است که در هر گرهی در بستم ۱

جز به خون جگر این چشم گهی بسته نشد
حاصل این بود که من از دل خود بربستم ۲

دلم از خوی بد خویش به زنجیر افتاد
تهمت بیهده بر زلف معنبر بستم ۳

دل من بسته زلفی شد و نگشاید باز
که گشاید که هم از خون گرهش در بستم! ۴

زی خرابات، شدم گفت سبوکش، میزن
سر به دیوار که من میکده را در بستم ۵

من که پا تابه همت کنم از اطلس چرخ
افسر جم نگر این ژنده که بر سر بستم ۶

خسروا، عشق در آمد به دلم، مژده ترا
که به دم شهپر جبریل منور بستم ۷