شماره ۱۳۷۴ - ای رخت چون ماه و از مه بیش هم

ای رخت چون ماه و از مه بیش هم
خسته کردی سینه ما، ریش هم ۱

غمزه تو بر صف خوبان زند
گر نرنجی بر دل درویش هم ۲

تیره کردی عیش ما و روز دل
روزگار عقل دور اندیش هم ۳

گر نوازش نیست کشتن، گفتمت
کاهلی کردی در آن فرویش هم ۴

کشتم از دست جفایت خویش را
بر تو آسان کردم و بر خویش هم ۵

می رود صبر من آواره ز من
پس نمی بیند ز بینم و پیش هم ۶

ما و زنار مغانه کز بتان
وین نماز، استغفرالله، کیش هم ۷

گر چه بر جانم قیامتها از اوست
تا قیامت عمر بادش بیش هم ۸

هر زمان گویی که نوش من خوش است
گر ز خسرو پرسی، ای جان، نیش هم ۹