شماره ۱۳۸۰ - دوش رخ بر آستانش سوده ام

دوش رخ بر آستانش سوده ام
گرد دولت را بر او اندوده ام ۱

جان بهانه جوی و می بینم رخت
بین که من بر خود چه نابخشوده ام! ۲

از درت سنگی زدندم نیم شب
سگ گمان بردند و آن من بوده ام ۳

درپذیر، ای کعبه، چو مردم به راه
گر نکردم حج، رهی پیموده ام ۴

کشت هجرم، خونبهایم این بس است
کاین قدر گویی که من فرسوده ام ۵

دیدنت روزی به خوابم هم مباد
که شبی در هجر تو نغنوده ام ۶

مستی خون خوردن است این در سرم
تو همی دانی که خواب آلوده ام ۷

دل بسی جان می کند با من به عشق
در تب غمهاش از آن افزوده ام ۸

ازتری خواهد چکیدن، گوییا
آن لبان لعل کش بستوده ام ۹

غم بکشت و پرسیم، خسرو، چه حال؟
شکر کز لطف تو بخت آسوده ام ۱۰