خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از غم و عشق خود به معشوق سخن میگوید. او از دلبستگی عمیق خود، رنجهای عشق، و مقایسههای شاعرانه برای توصیف معشوق استفاده میکند. همچنین، شاعر بهصورت نمادین از عناصری مانند سنگ و ماه برای بیان احساساتش بهره میبرد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و استفاده از استعارههای شاعرانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و غم نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۴۰۸ - اول به سینه بهر غمت جای کرده ام
اول به سینه بهر غمت جای کرده ام
وآنگاه دلبری چو تو خود رای کرده ام ۱
شادی به روی تو چو غمم بهر روی تست
اینک درون جان خودت جای کرده ام ۲
سنگم که می زنند مگو کاین نهفته دار
کاین جلوه خویش را به ته پای کرده ام ۳
بیرون کشم دو دیده که در عهد حسن تو
گه گه نظر به ماه شب آرای کرده ام ۴
مجنون روزگار توام کز غم تو خو
با آهوان بادیه پیمای کرده ام ۵
وصف تو نیست در خور خسرو، من این صفت
وام از سخنوران شکرخای کرده ام ۶
وآنگاه دلبری چو تو خود رای کرده ام ۱
شادی به روی تو چو غمم بهر روی تست
اینک درون جان خودت جای کرده ام ۲
سنگم که می زنند مگو کاین نهفته دار
کاین جلوه خویش را به ته پای کرده ام ۳
بیرون کشم دو دیده که در عهد حسن تو
گه گه نظر به ماه شب آرای کرده ام ۴
مجنون روزگار توام کز غم تو خو
با آهوان بادیه پیمای کرده ام ۵
وصف تو نیست در خور خسرو، من این صفت
وام از سخنوران شکرخای کرده ام ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۰۷ - شب تا به روز خون جگر نوش کرده ام
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰۹ - هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
