هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و فراق معشوق می‌نالد و درد دوری و اشتیاق دیدار را بیان می‌کند. او از رنج‌های عشق و غم‌های ناشی از آن سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش معشوق به او توجه بیشتری می‌کرد. شاعر از تشبیهات زیبایی مانند نخل فتنه‌بار و پیکان آب‌داده استفاده کرده است تا احساسات خود را به تصویر بکشد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۱۴۰۹ - هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم

هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم
یک شب مگر ز بام تو سنگی دگر خورم ۱

جایی که تو کمان کشی، ای نخل فتنه بار
پیکان آب داده چو خرمای تر خوردم ۲

روزی که بینمت ز پی دیدن دگر
شب تا به روز حسرت روز دگر خورم ۳

گر تو خوشی که برگ مرادی نباشدم
از شاخ عمر خویش مبادا که برخورم ۴

مستم کند ز شوق بسان شراب تلخ
خونابه غمت که چو شیر و شکر خورم ۵

سیری هنوز نیست لب خون گرفته را
چندی که من همی ز فراقت جگر خورم ۶

کمتر کرشمه کن که کشنده ست این شراب
بیچاره خسرو، ار قدری بیشتر خورم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۴۰۸ - اول به سینه بهر غمت جای کرده ام
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱۰ - تلخاب حسرت است هر آبی که من خورم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.