شماره ۱۴۲۱ - رو زردی از من است ز چشم سیه گرم

رو زردی از من است ز چشم سیه گرم
ورنه کی آیی آن که من اندر تو بنگرم ۱

من دانم ولی که شده ست آب جوی او
کز دست چشم خویش چه خونابه می خورم ۲

در جستن شکوفه روی تو شد روان
بادی که از جوانی خود بود در سرم ۳

اکنون که مر مرا غم تو سرخ روی کرد
پیش که گویم این غم و این زر کجا برم؟ ۴

بگشا نقاب کز رخ چون آفتاب تو
روز فرود رفته خود را برآورم ۵

دل چون چراغ سوخته شد ز آتش فراق
از شام غم هنوز به تاریکی اندرم ۶

سودای خاک پای تو تا در سر من است
سر در کلاه سبز فلک در نیاورم ۷

من خسروم، ولیک نگر کز فراق تو
گویی که از نگارش شاپور دفترم ۸