شماره ۱۴۲۰ - گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنوم

گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنوم
نبود چنان کز آن بت دلخواه بشنوم ۱

بیخوابیم بکشت، وه از من که هر شبی
بنشینم و فسانه آن ماه بشنوم ۲

تیغم زن، ای رقیب، که قربان شوم ترا
آن دم که من روارو آن ماه بشنوم ۳

آواز ارغنون ندهد ذوقم آن چنان
کاواز پای اسب تو ناگاه بشنوم ۴

دل پاره های خون فگند همچو برگ گل
چون بوی تو ز باد سحرگاه بشنوم ۵

خود را کنم سپند و نخواهم ترا گزند
از عاشقان چو بر در تو آه بشنوم ۶

مدح و ثنا خسرو خوبان که گفته ای
خسرو بخوانش تا من گمراه بشنوم ۷