شماره ۱۴۴۰ - ببین که باز به دست تو اوفتاد دلم

ببین که باز به دست تو اوفتاد دلم
متاع کاسد خود را کجا نهاد دلم؟ ۱

بگشت گرد سر زلف نیکوان چندان
که خویشتن را چندان به باد داد دلم ۲

به جای بود دلم تا نشسته بود آن زلف
به باد شد، چو پریشان بیوفتاد دلم ۳

هزار عهد بکردم که ننگرم رویش
چو پیش چشم من آمد نه ایستاد دلم ۴

تمام عمر من اندر غم جوانان رفت
که هیچ گاه ازایشان نبود شاد دلم ۵

بد است صورت خوبان نظر نباید کرد
که یاد دارد این پند از اوستاد دلم ۶

دلت به ناخوشی روزگار سوختگان
اگر خوش است، همه عمر خوش مباد دلم ۷

از آنگهی که شدم با تو دوستی، هرگز
ز دوستان گذشته نکرد یاد دلم ۸

نماند خسرو محروم، بخت اگر این است
زهی محال که یابد گهی مراد دلم ۹