شماره ۱۴۴۷ - من آنچه دوش بدین جان مبتلا گفتم

من آنچه دوش بدین جان مبتلا گفتم
همه حکایت آن طره دو تا گفتم ۱

گرت هوای می است و شرابخواره من
بیا که خون دل و دیده را صلا گفتم ۲

به شهر در دف رسواییم بزد همه خلق
کجا به پیش تو دیوانه ماجرا گفتم ۳

هنوز باز نمی آید این دل بی شرم
تبارک الله تا من بدو چها گفتم ۴

کنون مرا به سر کوی شاهدان جویند
که ترک صحبت مردان پارسا گفتم ۵

به هر جفا که ز خوبان رسد سزاوارم
که بیدلان را بسیار ناسزا گفتم ۶

ز صبر اگر سخنی گفتم، ای فراق، مکش
گناه کردم و بد کردم و خطا گفتم ۷

اگر به خدمت یاران من رسی، ای باد
سلام من برسانی که من دعا گفتم ۸

دلی که رفت ز تو، خسروا، در آن سر زلف
بجوی و خواه مجو، باز من ترا گفتم ۹