شماره ۱۴۴۸ - نبودی آن که منت دلنواز می گفتم

نبودی آن که منت دلنواز می گفتم
چرا ز ساده دلی با تو راز می گفتم؟ ۱

همه حکایت ناز تو گفتمی، زین پیش
کنون بلای من است آن که ناز می گفتم ۲

دلا، بسوختی و تلخ می نمود ترا
من ار ز پند حدیثیت باز می گفتم ۳

خوش آن شبی که به روی تو باده می خوردم
به آب دیده همه شب نیاز می گفتم ۴

عظیم درد سر آورد نازنین مرا
که من فسانه به غایت دراز می گفتم ۵

دلش گر از سخن من گرفت، بر حق بود
که دردهای دل جانگداز می گفتم ۶

هر آن سخن که ازو یاد بود، شب تا روز
تمام می شد و هر بار باز می گفتم ۷

خیال خنده نمی سوخت جان خسرو و من
دعای آن لب کهتر نواز می گفتم ۸