شماره ۱۴۶۱ - به دیدنت که من خو گرفته می آیم

به دیدنت که من خو گرفته می آیم
بکش به غمزه که بر خویش می نبخشایم ۱

چو بهر دیدن روی خودم بخواهی کشت
به خشم روی نتابی، گرت به خواب آیم ۲

شبی به خواب نیاسوده ام، بیا که مگر
ز دولت تو به خواب اجل نیاسایم ۳

گریست دیده بسی خون ز رشک حسرت، از آنک
شبی به کوی تو خاری خلید در پایم ۴

ز بهر آنکه نبوسد کسی درت جز من
ز خون دل همه خاک درت بیالایم ۵

گهی فتاده بدم نیم سوخته جانی
وزید بادی از آن کوی و برد بر جایم ۶

برون نمی رود از کام تلخی هجرم
اگر چه من به سخن خسرو شکر خایم ۷