شماره ۱۴۷۹ - سحرگه که بیدار گردیده بودم

سحرگه که بیدار گردیده بودم
صبوحی دو سه باده نوشیده بودم ۱

شدم بامدادان بدانسان که دل را
کنم خوش که محمود ژولیده بودم ۲

بتم ناگه آمد به پیش و ز دستم
فرو ریخت هر گل که برچیده بودم ۳

بدیدم رخش را و دیوانه گشتم
من این روز را پیش از این دیده بودم ۴

بخندید بر حال من خلق عالم
که داند که من بر که خندیده بودم ۵

مرنج ار در آویختم با تو، جانا
که دیوانه و مست و شوریده بودم ۶

نگارا، چه خوش آشناها که کردی
هر آبی که از دیده باریده بودم ۷

مرا فتنه بودی، وزان چشم بودی
ترا بنده بودم، وزین دیده بودم ۸

ز غمهای خسرو شدم آزموده
که من عشق بازیت ورزیده بودم ۹