شماره ۱۴۸۶ - بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم

بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم
که عمری از دل و جان شکر این کرم کردم ۱

حدیث وصل نگویم که گفته شد روزی
ز بخت بد چه لگدها که بر جگر خوردم ۲

بمردم و ندهم درد خود برون، زیراک
کجاست دل که شناسد حلاوت دردم ۳

چنان خوش است جفایت که گر تو تیر زنی
قبول اگر نکنم من به دیده، نامردم ۴

چه کارم آید، اگر خاک کوی تو نشود؟
تنی که از پی این سالهاش پروردم ۵

شبی که گرد سر کوی تو توانم گشت
به عشق گرد سر خود هزار می گردم ۶

به کوی تو چو شوم خاک، نیست غم به جز آنک
صبا ز کوی تو سوی دگر برد گردم ۷

گریست خون به جفای تو، خسروا، صد شکر
که سرخ کرد به گاه وفا رخ زردم ۸