شماره ۱۵۵۵ - دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون
همچو طاووسی که از خلد برین آمد برون ۱

قامت زیبا و رویی چون بهار آراسته
راستی گویی که سرو راستین آمد برون ۲

او میان مطلق ندارد، این که می بینیم چیست؟
تار مویی کز دو زلف عنبرین آمد برون ۳

نازنینا، تا میان خویش بنمایی مرا
ز انتظام دیده باریک بین آمد برون ۴

چون سخن می گویی، از روی تو می گوید سخن
صورتی کز خامه نقاش چین آمد برون ۵

تا بدید انگشترین لعل تو، خسرو، پدید
دیده را آب از لب انگشترین آمد برون ۶