شماره ۱۵۶۸ - ای دل، از آنها که رفت، گر بتوانی مکن

ای دل، از آنها که رفت، گر بتوانی مکن
یاد جوانی بلاست بیش تو دانی مکن ۱

قسم خود، ای جان، ز تن جمله گرفتی، کنون
خانه تو دیگر است خیز و گرانی مکن ۲

ای لب و چشمت بلا غمزه پنهان مزن
تیغ بزن آشکار، داغ نهانی مکن ۳

چند خرامان روی، وه که بترس از خدا
غارت پیران راه بین و جوانی مکن ۴

هر چند بخواهی ز جور بر سر افتادگان
می بتوانی، ولیک گر بتوانی مکن ۵

حسن چو میدان دهد، گوی ز سرها متاب
رخش بقا سرکش است، سست عنانی مکن ۶

اهل دل ار پیش ازین کشته خوبان شدند
باقی ازان تواند، دل نگرانی مکن ۷

نرم تری زن گره برسر ابروی ناز
حال دلم دیده ای، سخت کمانی مکن ۸

حسن تو عالم گرفت، خورده ز خسرو مگیر
مرغ سلیمان بس است، مرغ زبانی مکن ۹