شماره ۱۵۷۴ - ای تیغ بر کشیده چو مردم کشندگان

ای تیغ بر کشیده چو مردم کشندگان
زنجیر تو به گردن گردن کشندگان ۱

از رفتن تو مرده شود زنده زیر خاک
جانا، مرو که باز بمردند زندگان ۲

چون تو یکی نیافت اگر آب چشم من
هر چند گشت گرد جهان چون دوندگان ۳

هر بامداد بر سر راهت روم به درد
پرسم حکایتت همه روز از روندگان ۴

من دانم و کسی که چو من طالب کسی است
کعبه چه آگهست ز پای دوندگان ۵

بادی ست کآتش من از آن بیش می شود
چندین که می دمند به گوشم دمندگان ۶

صبر و قرار جستم و دل گفت «صبر کن »
تا بر پریده اند ز دام این پرندگان ۷

بیچاره خسروم پی خوبان به جان رسید
یارب، خلاص بخش مرا زین کشندگان ۸