شماره ۱۵۸۶ - باز آمد آن که سوخته اوست جان من

باز آمد آن که سوخته اوست جان من
خون گشته از جفاش دل ناتوان من ۱

هر چند بینمش، هوسم بیش می شود
روزی در این هوس رود البته جان من ۲

آنجا طلب مرا که بود گرد توسنش
روزی اگر ز خاک نیایی نشان من ۳

ای زاهد، آن قدر که دعا می کنی مرا
نامش بگوی بهر خدا از زبان من ۴

داغ غلامی تو دریغم بود از آن
هیچ است و باز هیچ بهای گران من ۵

بیگانگی مکن چو در آمیختی به جان
جان خود از آن تست و خلاص تو آن من ۶

گفتی «حدیث بوسه تو دانی، ز من مپرس
زیرا نگنجد این سخن اندر دهان من » ۷

چون نالم از غم تو که پرورده وی است
گر بشکنند بند ز بند استخوان من ۸

ای مهر آرزوی، ز خسرو بتافتی
شرمت نیامد از من و اشک روان من ۹