شماره ۱۵۹۹ - دریغ صحبت دیرینه وفاداران

دریغ صحبت دیرینه وفاداران
خوش آن نشاط و تنعم که بود با یاران ۱

چو از شکفتن نورزو عیش یاد کنم
به چشم من گل، اگر نیستند از آن یاران ۲

چو دوستان وفادار رخت بربستند
جهان چگونه توان دید بی وفاداران ۳

پدید نیست یکی هم از آن، تعالی الله
نبوده اند مگر آن خجسته دلداران ۴

فراق کرده دل ما خراب و مرهم نه
به حقه فلک از بهر این دل افگاران ۵

دلا، بدان که به تعبیر هم نمی ارزد
جهان که صورت خواب است پیش بیداران ۶

عزیز من به متاع زمانه غره مشو
که آنست داروی کیسه بران و طراران ۷

چو عمر می رود از حرص و آز، جان چه کنی؟
به هرزه چند توان کرد کار بیکاران ۸

صلاح نفس مجو، خسرو، ز دل خود، از آنک
طبیب مرده نسازد علاج بیماران ۹