شماره ۱۶۳۱ - بنشین نفسی کز همه لطف تو بس است این

بنشین نفسی کز همه لطف تو بس است این
بستان که ز جانم نفس باز پس است این ۱

در هستی من چند زنی شعله هجران
آخر دل و جان است، نه خاشاک و خس است این ۲

گفتم که گزیدم لب چون قند تو در خواب
خندید و شکر ریخت که خواب مگس است این ۳

ای باد، برو این نفس از ما برسانش
کای عیسی جانها، گرو یک نفس است این ۴

خوش می کنم اندر هوس روی تو جانی
هست ار چه خوش آینده و ناخوش، هوس است این ۵

گفتم که به فریاد رس از غمزه خویشت
تیری به من انداخت که فریادرس است این ۶

من بنده آن چشم که از گوشه چشمم
شب دیدی و گفتی که بر این در چه کس است این؟ ۷

خسرو چه کند ناله عشاق، میا تنگ
کاخر هم ازان قافله بانگ جرس است این ۸