شماره ۱۶۳۸ - چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین

چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین
بردی چو جان ز تنم، تیرم مزن ز کمین ۱

زان ره که خنده زنان آیی چو سرو روان
خواهم که هم به زمان خاکی شوم به زمین ۲

ای بنده مهر و مهت، صد جان ته کلهت
گشتم چو خاک رهت، دامن ز بنده مچین ۳

دل در غم چو تو مهی جان مرگم چو تو نه ای
از مرهم چو تو نهی، دردم فزون شد ببین ۴

از خنده چون نمکی ریزی ز لب دمکی
ملک دو جم نه یکی گیری از آن دو نگین ۵

از من به سوی دیگر بر مشکن و مگذر
کن هر چه هست دگر بر جان من مکن این ۶

ای لاله، از تو خجل، سرو از تو پای به گل
بنشسته ای چو به دل، لختی به دیده نشین ۷

رویت بلای جهان، عشق تو داغ نهان
لعل تو راحت جان، زلف تو آفت دین ۸

نآیی به دست مرا، خسرو کجا، تو کجا!
ماهی مگر به سما یا حور خلد برین؟ ۹