شماره ۱۶۶۸ - مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو
مردمی باشد که بنشینی چو بینایی درو ۱

ماه را با چون تویی باری که نسبت می کند
نیست چون عیاری و شوخی و رعنایی درو ۲

در رخت گم گشت عقل و گفت، یارب، چون کنم
وصف زیبایی که حیران است زیبایی درو ۳

عشق استاد است و شاگردش بلای کوی دوست
مکتبش بدبختی وتعلیم رسوایی درو ۴

تشنه تو میرد آب زندگی گر بیندت
زنده ای سیراب گردد گر فرود آیی درو ۵

گرد کویت را نبیزم من به دامان دو چشم
زانکه گم گردد دل بد روز هر جایی درو ۶

خلق گوید، خسروا، از عشق کی دیوانه شد
چون کند بیچاره، چون نبود شکیبایی درو ۷