شماره ۱۶۷۷ - کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو

کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو
جایی که آن کمند شود پای بند تو ۱

آموخت چشمهای مرا گریه های تلخ
در دیده خنده های لب نوشخند تو ۲

شویم ز گریه روی زمین را که هست حیف
کافتد به خاک سایه سرو بلند تو ۳

ای پندگو که گوییم از عشق او بخیز
چون دل به جای نیست، چه خیزد ز پند تو ۴

تا کی هنوز در دلت از خسته غبار
کز خون دل نشاند غبار سمند تو ۵

دل تنگیم بکشت، مفرمای عیب اگر
تنگ است این قبا به تن ارجمند تو ۶

دلهاست آخر این، نه سپند، اینچنین مسوز
یک پند من به گوش کن، ای من سپند تو ۷

گو تا به روح من کند از بعد مردنم
کش گر بود نصیبه ز حلوای قند تو ۸

گرد آر زلف را که ز عالم برون گریخت
خسرو هنوز می نجهد از کمند تو ۹