شماره ۱۷۵۲ - مدار جان من از بهر جان ما روزه

مدار جان من از بهر جان ما روزه
از آنکه جانی و جان را دهد عنا روزه ۱

لب پر از می و گویی که روزه می دارم
تو خود بگوی که باشد چنین روا روزه ۲

اگر تو روزه برای خدای می داری
مدار بیش برای خدای را روزه ۳

ز دیده ساخته ام شربتی، ولی نخوری
اگر به روزه ترا خوش بود، خوشا روزه ۴

یک ابرویت نگرم، روزه گیرم از پی وصل
به دیدن مه ابرو کنم قضا روزه ۵

ببرد تشنگی خلق را که از لب تو
به آب چشمه حیوان شد آشنا روزه ۶

به نوحه کرد لبالب لبان خسرو را
فقاع از آن لب شیرین گشاد تا روزه ۷