شماره ۱۷۵۴ - چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده
ربوده جان ز من و کالبد رها کرده ۱

پناه سوزش بیچارگان شده زلفت
که در کناره خورشید تکیه جا کرده ۲

کلاه تو که شده کج ز باد رعنایی
هزار پیرهن عاشقان قبا کرده ۳

به یک خدنگ که بگشاد نرگس مستت
دلم ز سینه و جانم ز تن رها کرده ۴

تو هیچگاه ندیدی مرا به چشم نکو
منت نهان ز پی چشم بد دعا کرده ۵

خیالت آمده هر دم به پرسش دل من
دوید اشک منش پیش، مرحبا کرده ۶

سپیده دم تو به خواب و مرا بکشته ز رشک
مراغه ها که به گرد رخت صبا کرده ۷

چو شکر دیدن رویت ندیده ام هجران
به نانمودن رویت مرا سزا کرده ۸

عقوبتی که به شبهای هجر دید دلم
ستارگان را بر خویشتن گوا کرده ۹

خیال تو که ازو غرق خون شدم هر چند
میان خون دل خسرو آشنا کرده ۱۰