هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق، رنجهای عاشقی، و ظلم معشوق سخن میگوید. او توصیه میکند که عقل را راهنمای خود قرار ندهی و بهشت را به نادانان نسپاری. همچنین از درد عاشقان میگوید و از معشوق میخواهد که گاهی پاسخ دهد و گاهی نه. شاعر از رازهای پنهان خود میگوید و از ظلم معشوق شکایت میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از عبارات برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
شماره ۱۷۶۳ - در اوصاف خود عقل را ره مده
در اوصاف خود عقل را ره مده
بهشت برین را به ابله مده ۱
جهان مست و دیوانه کردی به زلف
نسیمی به باد سحرگه مده ۲
غم عاشقان بشنو، اما به ناز
جواب سخن گه ده و گه مده ۳
چگویم به تو راز پنهان خویش
خودش بشنو و سوی خود ره مده ۴
گر انصاف، جوید دل ظالمم
مده هیچش انصاف، والله مده ۵
زنخ می نمایی و خون می خورم
چنین شربتم زانچنان چه مده ۶
رقیب ار کشد خسرو خسته را
زبان را در آن رخصت «نه » مده ۷
بهشت برین را به ابله مده ۱
جهان مست و دیوانه کردی به زلف
نسیمی به باد سحرگه مده ۲
غم عاشقان بشنو، اما به ناز
جواب سخن گه ده و گه مده ۳
چگویم به تو راز پنهان خویش
خودش بشنو و سوی خود ره مده ۴
گر انصاف، جوید دل ظالمم
مده هیچش انصاف، والله مده ۵
زنخ می نمایی و خون می خورم
چنین شربتم زانچنان چه مده ۶
رقیب ار کشد خسرو خسته را
زبان را در آن رخصت «نه » مده ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۶۲ - لبت در سخن انگبین ریخته
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶۴ - قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.