شماره ۱۷۶۵ - جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده
من نیم زیستنی، جان چه کنم بیهوده؟ ۱

بس که در سایه دیوار تو در فریادم
ز آه من سایه دیوار تو هم ناسوده ۲

چشم تو کشتن من گفته که از غم برهم
رحمتش باد که این مرحمتم فرموده ۳

با تو در خواب مرا پهلوی آزاد نسود
گر چه بر خاک درت پهلوی من شد سوده ۴

برسانی ز من، ای گریه، گر آن سو گذری
خدمتی چند به خونابه چشم آلوده ۵

سال ها شد دل من رفت و ندانم به کجاست؟
از که پرسم خبر آن دل گمره بوده؟ ۶

قلب باشد نه دل آن که تو در وی بینی
ته همه عقل و زبر پاره عشق اندوده ۷

ندهم قصه سوز دل خویشش، زیراک
شعله ای گیرد، ترسم، به دلش زان دوده ۸

یارب، از سوز دل ما تو نگاهش داری
گر چه بر خسرو دل سوخته کم بخشوده ۹