شماره ۱۷۹۲ - آن دل خراب شد که تو آباد دیده ای

آن دل خراب شد که تو آباد دیده ای
وان سینه غم گرفت که تو شاد دیده ای ۱

بازار عیش و خانه هستی و کوی عقل
ویرانه ها شد آن همه کآباد دیده ای ۲

عمری ست تا به دام بلایی اسیر ماند
آن جان نازنین که تو آزاد دیده ای ۳

نزد من، ای حسود، تو بایستیی کنون
تا خان و مان دل همه بر باد دیده ای ۴

ای پندگوی، همره من در عدم نه ای
تا از غم ویم علف و زاد دیده ای ۵

ای مرغ عاشق ار تو بدانستییی وفا
در رنج خویش راحت صیاد دیده ای ۶

خسرو، به بوستان چه روی دل دگر طرف؟
کاش از نخست در گل و شمشاد دیده ای ۷