شماره ۱۷۹۵ - چون می نرسد دست به پایی که تو داری

چون می نرسد دست به پایی که تو داری
کم زانکه شوم خاک سرایی که تو داری ۱

بازند جهان را به یکی داو، بنازند
من هر دو ببازم به دغایی که تو داری ۲

زنهار نجویی دل آزرده ما را
ای باد صبا، گشت به جایی که تو داری ۳

گر بد نکنی دل، تن تو تن نتوان گفت
جانی ست نهان زیر قبایی که تو داری ۴

افسوس بود جور تو بر هر دل و جانی
من دانم و من، قدر جفایی که تو داری ۵

صد خرقه صوفی به خرابات گرد و کرد
آن نرگس مخمور بلایی که تو داری ۶

رنجه مشو ای زاهد نیک، از پی من، زآنک
دل باز نیاید به دعایی که تو داری ۷

خسرو به زبان توبه و در دل می و شاهد
احسنت از این صدق و صفایی که تو داری ۸