شماره ۱۸۰۲ - شتربانا، دمی محمل میارای

شتربانا، دمی محمل میارای
رها کن تا ببوسم ناقه را پای ۱

نهادند آشنایان بار بر دل
دلم رفته ست و بارش ماند بر جای ۲

روان شد محمل و جانم به دنبال
جرس می نالد و من می کنم وای ۳

ندیدم ره چو غایب شد ز چشمم
غبار بختیان دشت پیمای ۴

تو، ای کت بر شتر آب حیات است
به وادی تشنه می میرم، ببخشای ۵

بیابان پیش چشمم گشت تاریک
مه محمل نشینم، پرده بگشای ۶

دلم چون همرهش شد گویش، ای باد
که جان هم می رسد، تعجیل منمای ۷

خوشی بر مردنم آخر نیارم
بدین دوری همم منزل مفرمای ۸

رسید آن ماه چون خسرو به منزل
تو ره می بین و رو بر خاک می سای ۹