هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، به بیان عشق و رنج‌های ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از بازی‌های عشق و دل‌بستگی‌های دردناک سخن می‌گوید و از عاشق می‌پرسد که چرا با وجود رنج‌ها، باز هم به این بازی ادامه می‌دهد. همچنین، اشاره‌ای به مفاهیم عرفانی و رابطهٔ انسان با معشوق الهی دارد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و فلسفه داشته باشد.

شماره ۱۸۰۹ - دلا، با غمزه خوبان چه بازی؟

دلا، با غمزه خوبان چه بازی؟
بگو با تیغ خون افشان چه بازی؟ ۱

مرا گویی که با من بازیی کن
کنم، جانا، ولی با جان چه بازی؟ ۲

ز جان سیر آمدستم من، وگرنه
مرا با آن لب و دندان چه بازی؟ ۳

تفحص کن که حال کشتگان چیست؟
چه رانی مرکب و چوگان چه بازی؟ ۴

چرا بر خود نمی بخشایی، ای دل
بر کافر مسلمانان چه بازی؟ ۵

چو پوشی درد خود از بیم جانی
چنین عشقی، بگو، پنهان چه بازی؟ ۶

نه از یارست خوشتر، آنکه بینی
نه از عشق است بهتر، آنچه بازی؟ ۷

مکن خسرو که بازی نیست این کار
ترا با ساقی سلطان چه بازی؟ ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۸۰۸ - مرا چند آخر از خود دور داری؟
گوهر بعدی:شماره ۱۸۱۰ - رخساره چه می پوشی، در کینه چه می کوشی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.