شماره ۱۸۱۲ - نگارین مرا شد نوجوانی

نگارین مرا شد نوجوانی
که نو بادش نشاط و کامرانی ۱

خطش پیرامن لب، گوییا خضر
برآمد گرد آب زندگانی ۲

بمیرم بر سر کویش که باشد
سگان کوی او را میهمانی ۳

نه بر رویت خطت، ای آیت حسن
که هست آن فتوی نامهربانی ۴

من از باغ تو گر برگی نبندم
تو باری بر خور از شاخ جوانی ۵

غمی چون کوه بر جانم نهادی
تو باقی مان که من بردم گرانی ۶

چه یارد گفت در وصف تو خسرو
که هرچ اندر دل آرم، بیش از آنی ۷