شماره ۱۸۴۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی

نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
مفروش لذتش را به حیات جاودانی ۱

ز طرب مباش خالی می و رود خواه وساقی
که غنیمت است و دولت دو سه روز زندگانی ۲

غم نیستی و هستی نخورد کسی که داند
که گذشت عمر و باقی نبود جهان فانی ۳

مکن، ای امام مسجد، من رند را ملامت
چو به شهر می پرستان نرسیده ای، چه دانی؟ ۴

چه شوی به زهد غره که ز دیر می پرستان
به خدا رسید بتوان به تضرع نهانی ۵

تو و زهد خرقه پوشان، من و دیر دردنوشان
به تو حال ما نماند، تو به حال ما نمانی ۶