هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلی از حافظ است که در آن شاعر از معشوق خود میخواهد تا با خنده و سخن گفتن، دل او را شاد کند. او از زیباییهای معشوق مانند لبهای شیرین و موهای مجعدش سخن میگوید و از او میخواهد تا با بخشیدن شبهای کوتاه وصل، دلش را تسکین دهد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق از اشعار کلاسیک معمولاً به سطحی از بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد.
شماره ۱۸۴۷ - خنده ای کن شکرستان دهن بازگشای
خنده ای کن شکرستان دهن بازگشای
انگبین زان لب چون برگ سمن باز گشای ۱
نقل شاهانه تو پسته و عناب سزد
مردمی کن، قدری گنج دهن بازگشای ۲
با بزرگان نرسد خرده سخن می گویی
خرده گیری به میان نیست، سخن بازگشای ۳
جعد تو تنگ به کار دل ما پیچیده ست
پنجه ای چند ز جعد چو شکن بازگشای ۴
هست کوتاه شب وصل درازیش ببخش
زان سر زلف سیه نیم شکن بازگشای ۵
انگبین زان لب چون برگ سمن باز گشای ۱
نقل شاهانه تو پسته و عناب سزد
مردمی کن، قدری گنج دهن بازگشای ۲
با بزرگان نرسد خرده سخن می گویی
خرده گیری به میان نیست، سخن بازگشای ۳
جعد تو تنگ به کار دل ما پیچیده ست
پنجه ای چند ز جعد چو شکن بازگشای ۴
هست کوتاه شب وصل درازیش ببخش
زان سر زلف سیه نیم شکن بازگشای ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۴۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
گوهر بعدی:شماره ۱۸۴۸ - عالم آشوب تر از طره طراه خودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.