شماره ۱۸۷۷ - ای یار پر نمک، جگرم ریش می کنی

ای یار پر نمک، جگرم ریش می کنی
قصد هلاک سوخته خویش می کنی ۱

از دیده شرم دار، گرت بیم آه نیست
بی موجبی چرا دل من ریش می کنی؟ ۲

آخر کجا روا بود، ای ناخدای ترس
این سلطنت که با من درویش می کنی ۳

ای آنکه پند می دهیم از برای عشق
چندین مدم که آتش من بیش می کنی ۴

جانا، ز طعنه کشته شدم، کاین دل مرا
آماج تیر دشمن بدکیش می کنی ۵

چشمت به خواب می رود، آن مست را بگوی
آخر چه کرده ایم که در پیش می کنی ۶

جوری که می کنی تو، مرا آن نمی کشد
این می کشد که پیش بداندیش می کنی ۷

گر بوسه خواهم از مژه، گویی جواب تلخ
بوسه مده، چرا سخن از نیش می کنی؟ ۸

خسرو به آرزو چو خیالت به جان خرید
در کار او هنوز چه فرویش می کنی؟ ۹