هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر زیباییهای معشوق خود را با عناصر طبیعی مانند شکر، سرو، ماه و دریا مقایسه میکند. او از دهان شیرین، قامت بلند، چهره درخشان و عشق بیکران معشوق سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مضامین عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت ادبیات دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق بیکران و توصیفات شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۸۷۹ - هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟
هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟
هیچ تنگ شکر چو آن دیدی؟ ۱
این زمانت که در کنار آمد
جز کمر هیچ در میان دیدی؟ ۲
در چمن همچو شمع مجلس ما
طوطی آتشین زبان دیدی؟ ۳
در سخن جز شراب آتش فام
ز آب آتش نشان نشان دیدی؟ ۴
راستی را شمایل قد او
هیچ در سرو بوستان دیدی؟ ۵
پرتو روی او بگو روشن
هیچ در ماه آسمان دیدی؟ ۶
همچو غرقاب عشق او، خسرو
هیچ دریای بیکران دیدی؟ ۷
هیچ تنگ شکر چو آن دیدی؟ ۱
این زمانت که در کنار آمد
جز کمر هیچ در میان دیدی؟ ۲
در چمن همچو شمع مجلس ما
طوطی آتشین زبان دیدی؟ ۳
در سخن جز شراب آتش فام
ز آب آتش نشان نشان دیدی؟ ۴
راستی را شمایل قد او
هیچ در سرو بوستان دیدی؟ ۵
پرتو روی او بگو روشن
هیچ در ماه آسمان دیدی؟ ۶
همچو غرقاب عشق او، خسرو
هیچ دریای بیکران دیدی؟ ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۷۸ - بت من، بت پرست را چه زنی؟
گوهر بعدی:شماره ۱۸۸۰ - گر منت می کنم عنان گیری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
