شماره ۱۸۸۹ - تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی

تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی
چون کار به جان آمد، زین پس من و رسوایی ۱

سرپنجه صبرم را پیچیده برون شد دل
ای صبر، همین بودت بازوی توانایی ۲

در زاویه محنت دور از تو چو مهجوران
تنها منم و آهی، آه از غم تنهایی ۳

شبها منم و اشکی، وز خون همه بالین تر
عشق این هنرم فرمود، ار عیب نفرمایی ۴

گفتی که شکیبا شو تا نوبت وصل آید
تو پیش نظر، وانگه امکان شکیبایی! ۵

صد رنج همی بینم، ای راحت جان، از تو
از دیده توان دیدن چیزی که تو بنمایی ۶

گر راز برون دادم، دانی که ز بی خویشی
دیوانه بود عاشق، خاصه من سودایی ۷

بس در که همی ریزد از چشم تر خسرو
کز دست برون رفتنش سر رشته دانایی ۸