غزل ۳۹ - ز دنیا تو ترک گیر که راس العبادت ست

ز دنیا تو ترک گیر که راس العبادت ست
آری عبادتست و لیکن عنایت ست

آنها که تَرک کرد ز اهل عِنایت اند
آن مَردِ حق شناس که اهل قناعت است

عارف بگرد دُنیا ای جان کجا بگردد
آنکس که ترک کرد از اهل سعادت است

دنیا درین جهان چو مردار منجلاب است
هر کس گرفت باخود زهر این کفایت است

آنکس که میل کرد بهمت تمام خویش
بختش به بین تو یاور ز اهل سعادت است