هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر بیان میکند که در میان هزاران یار و غمخوار، تنها یک یار و دلدار حقیقی دارد. او تأکید میکند که به غیر از دوست واقعی، با کسی دیگر انس نمیگیرد و وفا و محبت را تنها در یک نفر یافته است. همچنین، او از آزمودن دلبران مختلف نتیجه گرفته که مشکلش با همه یکی است و در نهایت، به دلیل نبود وفا در دیگران، دلش گسیخته است.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند گسیختگی دل و ناامیدی از وفای دیگران نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
غزل ۴۷ - یاران صد هزار ولی یار ما یکی ست
یاران صد هزار ولی یار ما یکی ست
غمخوار کس ندیدم دلدار ما یکی ست
من اُنس کس نگیرم ، جز دوست آن حقیقی
گر هم انیس بامن زان اُنس ما یکی ست
گر رشة ءِ گسته شود از هزار ستم
از کس وفا ندیدم دلدار ما یکی ست
بس آزموده کردم با دلبران هر یک
با کی ز کس ندارم ، مشکل بما یکی ست
باری وفا ندیدم ز یاران صد هزار
زان رو دلم گسیخت که غمخوار ما یکی ست
غمخوار کس ندیدم دلدار ما یکی ست
من اُنس کس نگیرم ، جز دوست آن حقیقی
گر هم انیس بامن زان اُنس ما یکی ست
گر رشة ءِ گسته شود از هزار ستم
از کس وفا ندیدم دلدار ما یکی ست
بس آزموده کردم با دلبران هر یک
با کی ز کس ندارم ، مشکل بما یکی ست
باری وفا ندیدم ز یاران صد هزار
زان رو دلم گسیخت که غمخوار ما یکی ست
۵۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۶ - یاران ره عشق بجز جور و جفا نیست
گوهر بعدی:غزل ۴۸ - وه چه نیکو روی جانان دلپذیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
