شماره ۱۹۳۰ - مرا دل با یکی مانده ست جایی

مرا دل با یکی مانده ست جایی
که ناید روزی از کویش صبایی ۱

همه کس ز آتش بیگانه سوزد
من مسکین به داغ آشنایی ۲

بیا، ای زاغ، کاین آن استخوان است
که بر وی سایه اندازد همایی ۳

مزن طعنه پریشانیم بگذار
که عمرم رفت بر باد هوایی ۴

به جرم عشق کشتن حاجتم نیست
که داند عشق کردن هم سزایی ۵

مه و خورشید گو، بر جای خود باش
که ما هم شاهدی داریم جایی ۶

ز عشقت کار من جایی رسیده ست
بجز مردن نمی بینم دوایی ۷

ز تیغت بیم خسرو بیش از این نیست
که گیرد دامنت خون گدایی ۸