شماره ۱۹۴۶ - آن چشم شوخ را بین هر غمزه ایی بلایی

آن چشم شوخ را بین هر غمزه ایی بلایی
وان لعل ناب بنگر هر خنده ای جفایی ۱

هر ابرویی ز رویت محراب بت پرستی
هر تار مو ز زلفت زنار پارسایی ۲

گویند، چیست حالت آن دم که پیشت آید؟
چون باشد آنکه ناگه پش آیدش بلایی ۳

این غم که هست دانم هر دو ز تو برین دل
می کش که ظالمی را خوش می کنی سزایی ۴

گر غرقه بر نیاری، باری کم از فسوسی
ای آشنات هر دم در خون آشنایی ۵

وصلت همین قدر بس کافتادمت چو در ره
از ره کنی به یک سو سنگی به پشت پایی ۶

سودای زلف آن بت امشب بکشت ما را
آه، ای شب، سیه رو، پایانت نیست جایی ۷

من خود ز محنت خود بودم به جان دگر سو
وه کز کجا فتادی بر جان مبتلایی ۸

سلطان من توانی مهمان خسرو آیی
بیداری است امشب در خانه گدایی ۹