شماره ۱۹۵۲ - مردانه می کشد به جفایم ستمگری

مردانه می کشد به جفایم ستمگری
تا میرم و دگر ندهم دل به دیگری ۱

راحت بود سیاست آن کس که بایدش
از غمزه دور باشی و از ناز خنجری ۲

گفتم که دوش با تو نشستیم، راست است
بر خویش بسته ام به هوس خواب دیگری ۳

از غم مگر ز وادی هجر استخوان بود
کز کعبه امید بیاید کبوتری ۴

ماییم و خواب و بازوی آن یار زیر سر
وه کی نهد تو در خم بازوی ما سری ۵

کی ره کند به کلبه ما چون تو آفتاب
ما ناخدای باز کند ز آسمان دری ۶

یارب حلال خواب خوش، ار چه شبی ز غم
روزی نبود پهلوی ما را ز بستری ۷

خسرو به سایه ای ز درخت تو قانع است
آن دولت از کجا که به دست افتدش بری ۸