شماره ۱۹۵۳ - ای صد شکست زلف ترا زیر هر خمی

ای صد شکست زلف ترا زیر هر خمی
در هر خمیش مانده به هر گوشه درهمی ۱

گه گه به ناز شانه کن آن زلف را، مگر
دلهای دورمانده برون آید از خمی ۲

مویی شدم ز هجر و تو گویی کز این قدر
کاین از پی من است نگنجم به عالمی ۳

در رشک آن که در غم تو گرددم شریک
می میرم و غم تو نگویم به همدمی ۴

گر جان رود، تو پرسش بیماریم میا
ترسم که در دل آیدت از دیدنم نمی ۵

افسوس مردنم مخور، ای پادشاه حسن
زیرا گدای مرده نیرزد به ماتمی ۶

چون درد کهنه در دل من یادگار تست
یارب مباد درد مرا هیچ مرهمی ۷

گر بی تو در بهشت برندم، زنم ز آه
آتش در آن بهشت که گردد جهنمی ۸

نبود عجب که مهر تو می روید از زمین
هر جا که از دو دیده خسرو چکد نمی ۹