شماره ۱۹۹۰ - هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

هزار شکر خدا را که چون تو دلداری
نمود روی به من بعد مدتی یاری ۱

کنون زبون خیالات غمزه های توام
میان مجلس مستان چنانکه هشیاری ۲

تو یوسفی و من از نقد جان خریدارت
بیا بگو که نیابی چو من خریداری ۳

اگر چه حسن تو از آفتاب اندک نیست
ولی ز حسن تو اندک ترست بسیاری ۴

اگر چه بار جفای تو هر کسی نکشد
من ضعیف جفاکش همه کشم باری ۵

هزار طعنه چه گویی که از سرم برخیز
کس این سخن نکند خاصه با تو چون یاری ۶

جفا کنی وز من عذرخواهی از شوخی
چه می کنی و چه می خواهی از گرفتاری ۷

زبان باین قدری رنجه دار بر خسرو
که گر بگویدت آن منی بگو آری ۸