هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزلی است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل عاشق را توصیف می‌کند. او از عناصری مانند گل، شمع، یاقوت، و حور بهره می‌گیرد تا احساسات خود را بیان کند و در پایان نیز به محدودیت‌های خود در بیان این عشق اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم به بلوغ فکری و احساسی نیاز دارند.

غزل ۵۲ - ای از گل رخسارت خون خورده گل مینو

ای از گل رخسارت خون خورده گل مینو
با قد تو تا یک مو فرقی نبود یک مو

این شمع شب تار است یا پرتو رخسار است؟
این نافه تاتار است یا رایحه گیسو

برجیس مبدل شد با مهر جهان آرا
یا حور رخ جانان مقرون به خم ابرو

از غمزه خونریزت دل ریش بود، جان هم
چون نرگس فتانت کی دیده کسی جادو؟

یاقوت بود لعلت مرجان مرا یاقوت؟
در دایره ناسوت، نبود چو لبت دلجو

در بردن دل هاروت کی میشمرد ماروت؟
گیرد به نگه چشمت بر آهو دوصد آهو

گویند مگو با کس چندین سخن عشقش
کی گنج نهان گردد در دستگه هندو؟

گرچه سخن خالد خالی ز بلاغت نیست
لیکن نبود او را ذوق سخن خواجو
کانال گوهرین در ایتا
۴۷۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۱ - خسروی دارم که کرده درگه مهمیز او
گوهر بعدی:غزل ۵۳ - ای گشته چو مجنونم در عشق تو افسانه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.