شمارهٔ ۲۵ - همو راست

نوبهارآمدو بشکفت بیکبار جهان
بر سر افکندزمین هر چه گهر داشت نهان ۱

تاز خواب خوش بگشاد گل سوری شم
لاله سرخ ببندد همی از خنده دهان ۲

پرنیانها و پرندست کشیده همه باغ
عاشقان گاه بر این سایه دوان گاه بر آن ۳

اندر آن هفته که بگذشت جهان پیر نمود
وندر این هفته جوانست کران تابه کران ۴

من شنیدم که به ایام جوان پیر شود
نشنیدم که به یک هفته شود پیر جوان ۵

من نگویم که می سرخ حلالست و مباح
گر بودورنه من این لفظ نیارم به زبان ۶

گویم ار هرگز خواهی خوری امروز بخور
که دگر باره بدین روز رسیدن نتوان ۷

خیز تا بر گل نو کوزگکی باده خوریم
پیش تا از گل ما کوزه کند دست زمان ۸