شماره ۲۹ - نگار من که به لب جان دهد جهانی را

نگار من که به لب جان دهد جهانی را
به بوسه ای بخرد از تو نیم جانی را ۱

میان وصل و فراقش ز بهر ما سخنست
دو پادشاه به خصومت خورند نانی را ۲

میان دایره ی روی او ز خال سیاه
که نقطه زد ز دل لاله ارغوانی را ۳

رخان آن شه خوبان نگر مگو دیگر
دو آفتاب کجا باشد آسمانی را ۴

چو خوان لطف شود عام از میانه مرا
مران که از مگسی چاره نیست خوانی را ۵

بتن ز خوردن اندوه او شدم لاغر
به غم ز گوشت جدا کردم استخوانی را ۶

برید دولت از آن حضرتم پیام آورد
خلاصه این که بگویند مر فلانی را ۷

اگر تو کم کنی از خود منت زیاده کنم
درین معامله سودیست هر زیانی را ۸

خطاست همچو سگ کوی هر دری بودن
چو پرده باش و ملازم شو آستانی را ۹

ز خاکدان در ماست سیف فرغانی
ز بلبلی نبود چاره گلستانی را ۱۰